| بررسی افکار خود آسیب رسان در قرآن و نهج البلاغه |
| کد مقاله : 1045-QURANPSY (R1) |
| نویسندگان |
|
فاطمه فروغی ابری *1، خدیجه خدیجه2 1وزارت علوم تحقیقات و فناوری 2وزارت علوم تحقیقات وفناوری |
| چکیده مقاله |
| رفتارهای خود آسیب رسان رسان، نظیر خودکشی، یکی از معضلات اجتماعی رو به گسترش است که جوامع اسلامی و غربی را به شکل ها ی مختلف درگیر کرده و به ویژه نسل جوان را تهدید می کند.تحلیل ریشه های این آسیب در منابع اصلی دینی، گامی اساسی در جهت پیشگیری بنیادین است. هدف این مقاله مروری نظام مند،واکاوی و استخراج مولفه های کلیدی رفتارهای مخرب و آسیب رسان است که در قرآن کریم و نهج البلاغه به تفضیل نکوهش شده اند با تمرکز بر چارچوب مفهومی کرامت انسانی این پژوهش با روش مرور نظام مند متون کلاسیکو با تکیه بر محتوای تحلیل کیفی انجام شده است استراتژی پژوهش شامل جستجوی دقیق در ایات قرآن و متون نهج البلاغه شامل (نامه ها خطبه ها و کلمات قصار) و استخراج عبارات مرتبط با خودآسیبی، یأس، خشم و تکبر بود. داده ها سپس با ساختار منظمی کدگذاری و تم های اصلی از آن سنتز شدند. تحلیل نظام مند متون، منجر به شناسایی چهار رذیله اخلاقی بنیادین تم محوری شد که به عنوان ریشه های معنوی و اخلاقی رفتارهای خود اسیب رسان شناخته می شوند. برجسته ترین یافته ها نشان داد که ناامیدی وتکبر به عنوان دو عامل اصلی زوال کرامت نفس و گرایش به خود تخربی در این متون برجسته شدند این مرور نظام مند نشان می دهد که قرآن و نهج البلاغه یک الگوی جامع برای درک و مقابله با خودآسیبی ارائه می دهند .که بر اساس آن ، اصلاح بنیادین رفتار فرد با ترمیم درک او از کرامت نفس میسر است. |
| کلیدواژه ها |
| سلامت معنوی، افکار اسیب رسان،قرآن ، نهج البلاغه |
| وضعیت: پذیرفته شده مشروط برای ارائه به صورت پوستر |
