| شیوههای تربیت فرزندان برای ورود به جامعه |
| کد مقاله : 1056-QURANPSY (R1) |
| نویسندگان |
|
محمدرضا نوروزی همایون *1، علی سلیمی2، اسماعیل صدری دمیرچی3 1دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، دانشکده علومتربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 2کارشناسی ارشد جزا و جرمشناسی، گروه حقوق، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران. 3استاد، گروه مشاوره، دانشکده علومتربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. |
| چکیده مقاله |
| بخش مهمی از فرایند تربیت کودکان، بهکارگیری روشهای تربیتی مناسب در ساحتهای مختلف زندگی آنان است. این روشها به ویژه در تربیت اجتماعی اهمیت فراوانی دارند، زیرا کودکان در چارچوب خانواده و محیط اجتماعی خود بهتدریج نقش خود را به عنوان اعضای مسئول جامعه میآموزند و توسعه مهارتهای اجتماعی آنان، زمینهساز مشارکت مؤثر و رفتارهای سازنده در جامعه است. روشهای تربیتی زمینهساز تربیت اجتماعی، فضایی را فراهم میکنند که کودکان بتوانند مهارتهای ارتباطی، همدلی، همکاری و احترام به دیگران را بهطور طبیعی کسب کنند و در تعاملات اجتماعی خود موفق عمل نمایند. پژوهش حاضر به بررسی وظیفه شرعی والدین در استفاده از این روشها پرداخته است و با مراجعه به منابع فقهی، از جمله قرآن کریم و روایات اهل بیت (ع)، تلاش میکند حکم مسئله را مطابق روش متعارف استنباط فقها روشن سازد. بر اساس تحلیل ادله فقهی، بهکارگیری روشهای تربیتی که زمینهساز رشد اجتماعی کودکان هستند، در ابعاد شناختی، احساسی و رفتاری، حداقل از منظر شرعی مستحب شمرده میشود و والدین تشویق به بهرهگیری از این روشها میشوند. این روشها، ضمن تقویت توانمندیهای فردی کودک، نقش مهمی در شکلگیری شخصیت اجتماعی و مسئولیتپذیری او در جامعه دارند و میتوانند به کاهش آسیبهای اجتماعی و افزایش همبستگی و مشارکت اجتماعی میان نسلهای آینده کمک کنند. بنابراین، تربیت اجتماعی کودکان با روشهای زمینهساز، هم از منظر روانشناختی و هم از نظر شرعی، اهمیت حیاتی دارد و والدین موظفاند در حد توان خود از آن بهره ببرند. |
| کلیدواژه ها |
| تربیت، تربیت اجتماعی فرزند، روش تربیت، روشهای زمینهساز تربیت |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
