| رویکرد روان شناختی به تعلیم و تربیت کودکان در سیره معصومان(ع) |
| کد مقاله : 1095-QURANPSY (R1) |
| نویسندگان |
|
ذبیح اله کرمی *1، فاطمه مرادی2 1دانشگاه جامع علوم انتظامی امین 2آموزش و پروش چهاردانگه |
| چکیده مقاله |
| از عوامل موثر در روانشناختی تعلیم و تربیت، خانواده است که مهم ترین محیط برای شکوفایی استعدادهای مختلف فرزندان می باشد. در حقیقت محیط خانواده، مدرسهای است که میتواند استعدادهای درونی کودکان را بپروراند و به آنها درس عزّت نفس، شخصیت، رشادت، شهامت، بخشش، سخاوت و دیگر سجایای انسانی را بیاموزد؛ لذا والدین با توجه به تاثیر روانشناختی تعلیم و تربیت شایسته، مسئولیت تربیت معنوی و فرهنگی آنان را نیز بر عهده دارند. در سبک زندگی ائمه(ع) محیط خانواده صفاتی همچون خداجویی، معادباوری، همیاری، همکاری، عزّت نفس، گناهگریزی، نرمخویی و راستگویی را به کودکان می آموزد و با رعایت مساوات، حرمت نهادن به آنان، آموزش آداب اجتماعی، نظامی و مهرورزی به فرزندان نقش تعیینکنندهای در زندگی آنان داشته اند. سوال اصلی در این مقاله رویکرد روان شناختی در تعلیم و تربیت کودک، در سیره معصومان(ع) چگونه بوده است؟از این رو در این پژوهش به روش مطالعه کتابخانه ای توصیفی تحلیلی می باشد. بررسی روان شناختی تعلیم و تربیت کودکان با محوریت سیره ائمه اطهار(ع) می پردازیم و با بهره گیری از منابع معتبر روایی جایگاه خانواده ائمه اطهار(ع) و تاثیرات روانشناختی آن در تعلیم و تربیت فرزندان که مرحله پیش از تولد و پس از آن دوره کودکی را در بر می گیرد را واکاوی نموده ایم. |
| کلیدواژه ها |
| تعلیم و تربیت، خانواده، کودک، رویکرد روانشناختی |
| وضعیت: پذیرفته شده مشروط |
