| مفهوم فطرت و بررسی تطبیقی آن با رویکردهای انسانگرا در روانشناسی |
| کد مقاله : 1374-QURANPSY |
| نویسندگان |
|
فهیمه محمدپور * دانشگاه شیراز، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، گروه روانشناسی بالینی |
| چکیده مقاله |
| مفهوم فطرت در اندیشه اسلامی به معنای سرشت ذاتی و خداگونه انسان است که او را به سوی کمال و حقیقت سوق میدهد. از سوی دیگر، رویکردهای انسانگرا و وجودی در روانشناسی نیز بر ظرفیتهای درونی انسان برای خودشکوفایی، انتخاب و معناسازی تأکید دارند. این مقاله با روش تحلیل تطبیقی، به بررسی همسانیها و تمایزهای میان مفهوم فطرت و اصول بنیادین روانشناسی انسانگرا (با تأکید بر نظریات راجرز و مازلو) میپردازد. یافتهها نشان میدهد که هر دو دیدگاه به نوعی به «خودِ اصیل»، «گرایش فطری به سوی رشد» و «جستجوی معنا» اعتقاد دارند. با این حال، تفاوت اساسی در منبع این گرایشهاست: در روانشناسی انسانگرا و وجودی، منبع خودشکوفایی و معنا، «خودِ مستقل انسان» یا «آزادی مطلق فردی» است، در حالی که در مفهوم فطرت، این گرایشها ریشه در «خداجویی ذاتی» و «ارتباط با مبدأ هستی» دارد. مقاله در پایان نتیجه میگیرد که فطرت اسلامی میتواند به عنوان چارچوبی فراگیرتر و متعالیتر، بسیاری از مفاهیم کلیدی روانشناسی انسانگرا و وجودی را در خود جای دهد و از نسبیگرایی و خودمحوری افراطی این رویکردها بکاهد. |
| کلیدواژه ها |
| فطرت، روانشناسی انسانگرا، خودشکوفایی، معنا در زندگی، روانشناسی اسلامی. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
