نقش «امید» قرآنی به ‌عنوان عامل محافظتی در پیشگیری از خودکشی و افکار خودآسیبی در جوانان
کد مقاله : 1520-QURANPSY
نویسندگان
مهسا یعقوبی *، پریسا یعقوبی
دانشجو
چکیده مقاله
خودکشی و افکار خودآسیبی یکی از بحران‌های جدی سلامت روان در جوانان است که عواملی مانند ناامیدی، بی‌معنایی و فقدان حمایت اجتماعی در بروز آن نقش دارند. هدف این پژوهش، تحلیل مروری_تحلیلی نقش «امید» قرآنی به‌عنوان یک عامل محافظتی در پیشگیری از خودکشی و افکار خودآسیبی در جوانان است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی از نوع مروری بوده و داده‌ها از طریق مطالعه کتابخانه‌ای و بررسی منابع معتبر قرآنی، تفاسیر و مقالات روان‌شناختی مرتبط با امید و خودکشی گردآوری شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که مفهوم «امید» در قرآن با واژگانی چون رجاء، فرج و نهی از یأس قابل استخراج است و به‌عنوان یک سازوکار شناختی-عاطفی، موجب بازسازی معنای زندگی، افزایش تاب‌آوری و کاهش ناامیدی می‌شود. تحلیل تطبیقی با نظریه امید اسنایدر نشان می‌دهد که امید قرآنی فراتر از انتظار صرف، بر «توکل» و «حسن ظن به خدا» استوار است و می‌تواند به‌عنوان عامل محافظتی قوی در برابر افکار خودکشی عمل کند. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر امید قرآنی برای جوانان در معرض خطر طراحی و اجرا شود.
کلیدواژه ها
امید قرآنی، خودکشی، افکار خودآسیبی، جوانان، عامل محافظتی
وضعیت: پذیرفته شده